Coplas


Las coplas aquí presentadas datan de febrero de 2022, según una de las últimas ediciones en borrador de mi obra literaria catalogada desde mis archivos.
Las había publicado en la web de manera informal en más de una ocasión entre el 2022 y 2025. Como trabajé intensamente en letras y números por ese período en paralelo a la composición de obra literaria (que estaba estudiando normativa chilena respecto de la construcción: enfierraduras, hormigonados, encofrados, calidad de agua, áridos; todas cuestiones que se calculan obviamente formulas matemáticas y según patrones y estándares establecidos) muchos de esos borradores aún presentaban pequeños detalles o errores de edición por corregir: alguna palabra repetida, una o dos sílabas de más, etc. No las había querido publicar en mi Blog Kamikaze Magazine por estas razones. Ahora, estoy retomando la edición de mis trabajos literarios y de Kamikaze Magazine, para el próximo año ya tener más o menos armada en un edición definitiva toda mi producción literaria. Teniendo mi producción literaria editada definitivamente puedo pensar en abrir el espacio literario Kamikaze Magazine para otros escritores que quieran formar parte del cuerpo -y porqué no, del equipo de Kamikaze Magazine– Voy a volver a mencionar que, mi intención es publicar unas veinte ediciones de lujo, con los mejores contenidos misceláneos de la historia y la cultura de la humanidad: letras, artes, ciencias, deportes, filosofía, civilizaciones antiguas, etc.
Estas coplas que se titulan «Los Cuatro Jinetes del Apocalipsis» están compuestas en la forma (A-B-B-A)X8 sílabas cada verso. He decidido traducirlas con la IA Gemini como asistente. Tal vez de momento no sean buenas traduciones, pero ya habrá oportunidad de trabajar con un equipo técnico lingüístico para estas cuestiones de idioma. Las coplas en el original en español están corregidas a día de hoy: Las he vuelto a leer, y he corregido dos o tres errores de sílabas y una palabra repetida entre dos estrofas.

The coplas presented here date back to February 2022, according to draft records from my literary archives. Although I had posted them informally on the web on more than one occasion, many of these drafts still contained small editorial flaws—a repeated word here, an extra syllable or two there—that needed correcting. This was largely due to the intense period in which they were written, during which I was simultaneously working with both letters and numbers, studying Chilean construction standards regarding rebar, concrete pouring, formwork, water quality, and aggregates—all subjects requiring calculations based on strict patterns and established parameters.For these reasons, I had held off on publishing them in my blog, Kamikaze Magazine. I am now resuming the editing process of my literary works and of Kamikaze Magazine itself, aiming to have my entire literary output substantially assembled into a definitive edition by next year.Once my literary work is fully edited, I plan to open Kamikaze Magazine to other writers who wish to contribute to its content—and perhaps even join the magazine’s core team. My goal remains to publish approximately twenty deluxe editions featuring selected miscellaneous content spanning human history and culture, including literature, the arts, sciences, sports, philosophy, and ancient civilizations.These coplas, titled «Los Cuatro Jinetes del Apocalipsis» («The Four Horsemen of the Apocalypse»), are written in an A-B-B-A rhyme scheme with 8-syllable (octosyllabic) verses. I have chosen to translate them using the AI assistant Gemini. While these translations may serve as a starting point, there will be future opportunities to collaborate with a technical linguistic team to refine the language further. The original Spanish coplas have been fully revised as of today; upon re-reading them, I corrected two or three syllabic errors and a word that was repeated across two stanzas.

Daniel Adolfo Moreno

August 16, 2026 — Santiago, Chile

Cabalgando por el cielo
rápidos corceles blancos;
jinetes que llevan arcos,
para traer al mundo duelo.

Coronas los cuatro visten
y apuntando con sus flechas,
al hombre y al mundo asechan
y con pestilencia embisten.

Galopan caballos rojos,
cuatro corceles rápidos
jinetes de sangre ávidos,
blanden su espada y su enojo.

Corre a caballo la guerra;
y arrastrando la destrucción,
todo vuelve desolación:
ejercicio de nuestra era.

Corren por un lado del río
rápidos negros corceles,
y cabalgando van crueles,
jinetes de aspecto sombrío.

Cabalgan cuatro jinetes
ahora vestidos de hambre,
y como aguijón y enjambre,
contra la tierra arremeten.

Cabalgan rubios caballos,
cuatro aladas osamentas,
que con azada atormentan,
y al hombre hacen vasallo.

Van los jinetes segando,
galopa ciega la muerte,
y al mundo trae esta suerte:
su guadaña exterminando.


Across the skies they ride,
swift white steeds;
horsemen wielding bows,
to bring mourning to the world.

Crowns are worn by all four,
and aiming with their arrows,
they stalk man and the world,
charging forth with pestilence.

Red horses galop,
four swift steeds;
horsemen thirsty for blood,
brandishing their swords and rage.

War rides on horseback;
and dragging destruction behind,
leaves all in desolation:
the practice of our age.

Along the riverbank run
swift black steeds,
and riding cruelly go
horsemen of somber look.

Four riders gallop on,
clothed now in famine,
and like a sting and swarm,
they strike against the earth.

Pale horses gallop,
four winged skeletons,
that torment with a hoe,
and make a vassal of man.

The riders reap as they go,
blind death galops on,
bringing this fate upon the world:
its scythe exterminating all.


Cavalcando per il cielo
rapidi destrieri bianchi;
cavalieri con gli archi,
per portare al mondo il lutto.

Corone indossano tutti e quattro
e puntando con le frecce,
l’uomo e il mondo insidiano
e con pestilenza colpiscono.

Galoppano cavalli rossi,
quattro destrieri rapidi,
cavalieri avidi di sangue,
brandiscono la spada e la loro ira.

Corre a cavallo la guerra;
e trascinando la distruzione,
tutto trasforma in desolazione:
pratica della nostra epoca.

Corrono da un lato del fiume
rapidi neri destrieri,
e cavalcando vanno crudeli,
cavalieri dall’aspetto cupo.

Cavalcano quattro cavalieri
ora vestiti di carestia,
e come pungiglione e sciame,
contro la terra si scagliano.

Cavalcano cavalli pallidi,
quattro scheletri alati,
che con la zappa tormentano,
e dell’uomo fanno un vassallo.

Vanno i cavalieri mietendo,
galoppa cieca la morte,
e al mondo porta questa sorte:
la sua falce sterminando.


Chevauchant à travers le ciel
de rapides destriers blancs ;
des cavaliers armés d’arcs,
pour apporter au monde le deuil.

Des couronnes, tous quatre en portent,
et visant avec leurs flèches,
ils guettent l’homme et le monde,
et frappent avec la pestilence.

Galopent des chevaux rouges,
quatre destriers rapides,
des cavaliers avides de sang,
brandissent leur épée et leur colère.

La guerre court à cheval ;
et entraînant la destruction,
change tout en désolation :
exercice de notre ère.

Roulent le long de la rivière
de rapides destriers noirs,
et chevauchant vont, cruels,
des cavaliers au sombre visage.

Quatre cavaliers galopent
désormais vêtus de famine,
et comme un aiguillon et un essaim,
s’imposent contre la terre.

Chevauchent des chevaux pâles,
quatre squelettes ailés,
qui tourmentent avec une houe,
et font de l’homme un vassal.

Vont les cavaliers fauchant,
galope aveugle la mort,
portant ce sort au monde :
sa faux tout exterminant.


Мчатся по небу, скачут
быстрые белые кони;
всадники с луками прочат
миру скорбь и стоны.

Венец на каждом сияет,
целятся стрелы остро,
человека и мир подстерегают
и с мором разразятся злостно.

Галопом кони красные мчат,
четыре быстрых скакуна,
всадники, что жаждой крови горят,
мечом и гневом бьют сполна.

Спешит война на коне;
и, увлекая за собой разрушение,
превращает всё в пепел и тлен:
нашей эры обыкновение.

Вдоль берега реки летят
быстрые черные кони,
и жестко в седлах сидят
всадники с мрачным взором.

Скачут четыре всадника,
облаченные ныне в голод,
и, словно жало и рой,
на землю обрушивают холод.

Скачут бледные кони,
четыре крылатых скелета,
что мотыгой терзают в плоти,
делая вассалом человека.

Идут всадники, кося,
галопом мчит слепая смерть,
и миру несет сию участь:
своей косой всё истребить.


Pędzą po niebie
szybkie białe rumaki;
jeźdźcy z łukami,
by przynieść światu żal.

Korony noszą wszyscy czterej
i celując swoimi strzałami,
na człowieka i świat czyhają
i uderzają zarazą.

Galopują czerwone konie,
cztery szybkie rumaki;
jeźdźcy spragnieni krwi,
władają mieczem i swoim gniewem.

Pędzi na koniu wojna;
i ciągnąc za sobą zniszczenie,
wszystko zamienia w ruinę:
praktyka naszej ery.

Biegną brzegiem rzeki
szybkie czarne rumaki,
i jadą okrutni,
jeźdźcy o ponurym spojrzeniu.

Jadą czterej jeźdźcy
odziani teraz w głód,
i niczym żądło i rój,
uderzają w ziemię.

Jadą blade konie,
cztery skrzydlate szkielety,
co motyką dręczą,
i czynią z człowieka poddanego.

Jadą jeźdźcy kosząc,
galopuje ślepa śmierć,
i przynosi światu ten los:
swoją kosą eksterminując.